Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2007

Δύναμη στα κουπιά


Αυτό που είπες θάνατο,εγώ το λέω αλήθεια
έτσι είναι φώς μου τα όμορφα,γεννιούνται να πονούν
παιδεύουν και παιδεύονται,τους έγινε συνήθεια
και πάντα λάθος είδωλα σκύβουν και προσκυνούν...


Αγάπες δε σου έταξε ο ήλιος πριν να δύσει
διάλεξες μόνος δύσκολο δρόμο για να διαβείς
κι ας ήξερες πως κάποτε η μοίρα θα σ’αφήσει
του χωρισμού απ’το όμορφο,τη σκάλα ν’ανεβείς...


Γιατί φοβάσαι να το πείς το όνομα του πόνου...
Μήπως εμείς δεν κάναμε τις λέξεις μας σπαθιά?
Αναμασάμε έννοιες στο πέρασμα του χρόνου
κι ας μας φωνάζει η ζωή,Δύναμη στα κουπιά!


Αν είσαι αλήθεια τυχερός και μάθεις την ουσία
θάλασσα κάνεις τη στεριά και μέσα κολυμπάς
ρίχνεις όλα τα πέτρινα της μνήμης τα μουσεία
και στα πεδία των μαχών χωρίς ασπίδα πας...

Της αγκαλιάς το δανεικό


Απόψε που το σώμα σου δεν τόλμησα να φτάσω
και σε αγγίζει μοναχά μια μνήμη μακρινή....
Απόψε θέλω και μπορώ,χωρίς χέρια να πλάσω
μια φαντασία αλλιώτικη που να 'ναι αληθινή...


Μείνε απόψε δίπλα μου,θέλω να σε κοιτάω
κι όταν στα μάτια μου θα δείς όσα δεν έχω πεί...
Τότε αγάπη ζώσε με κι άμα σου πω πονάω
της αγκαλιάς το δανεικό πάρε μου το κορμί...


Μα αν σου πω πιο δυνατά σφίξε με και αντέχω
που 'χω χορτάσει με πληγές και πόνο την ψυχή...
Τότε αγάπη δώσε μου το μόνο που δεν έχω
της αγκαλιάς το μόνιμο-παντοτινό κορμί...


Απόψε που το σώμα σου δεν τόλμησα να φτάσω
γιατί μια σκέψη έκανα,που έμοιαζ’ απειλή...
Απόψε φεύγω και ξέχνω,τι είχα για να χάσω?
Μονάχα ενός ψεύτικου ονείρου το φιλί...